Problematykę cynkowania ogniowego (zanurzeniowego) podejmowano już niejednokrotnie na łamach "Lakiernictwa Przemysłowego". Chociaż metoda ta znana jest od XVIII wieku, wiedza o niej na polskim rynku jest mało rozpowszechniona. Od tego czasu technologia procesu jest modyfikowana i udoskonalana, co służy otrzymywaniu coraz to doskonalszych powłok. Ich właściwości zależą od składu chemicznego cynkowanej stali oraz od parametrów procesu i składu kąpieli cynkowej. Niniejsze opracowanie daje praktyczne, łatwe do realizacji wskazówki i informacje, pozwalające na optymalne wykorzystanie zalet cynkowania ogniowego.
Jak to się odbywa ?
Ogniowa powłoka cynkowa daje wartościową, długoletnią i ekologiczną ochronę przed korozją za rozsądną cenę. Powstaje ona w wyniku zanurzenia konstrukcji w kąpieli cynkowej. Wcześniej jednak odbywa się proces chemicznego przygotowania powierzchni stalowej do reakcji z cynkiem. Obejmuje on kolejne etapy: odtłuszczanie, trawienie, płukanie i topnikowanie. Elementy stalowe zanurza się najpierw w kąpieli odtłuszczającej, w której z ich powierzchni usuwane są resztki smarów i olejów. W następnej kąpieli - wytrawiającej, za pomocą rozcieńczonego kwasu mineralnego na powierzchni stali rozpuszcza się chemicznie rdzę i zgorzelinę, aż stal uzyska czystą i metaliczną powierzchnię. Po wytrawieniu elementy przeznaczone do cynkowania zanurzane są w kąpieli płuczącej, aby uniknąć wynoszenia cieczy trawiącej. W kąpieli topnikowej nanoszona jest cienka warstwa z wodnego roztworu topnika, która później wspomaga reakcję między powierzchnią stali a roztopionym cynkiem. Po wysuszeniu w suszarce konstrukcja zanurzana jest w ciekłym cynku o temperaturze od 4400C do 4600C. W szczególnych przypadkach, w tzw. metodzie wysokotemperaturowej (dla elementów drobnych jak np. śruby, gwoździe, itd.) stosuje się temperatury od 5300C do 5600C.
Czym różni się cynkowanie ogniowe od innych metod ?
- Warstwy stopowe
Podczas cynkowania ogniowego stal i cynk reagują wzajemnie ze sobą. Na powierzchni cynkowanego elementu przebiegają wówczas na przemian dwa procesy dyfuzji, tzn. stal i cynk tworzą warstwy stopu żelazowo-cynkowego o różnych zawartościach obydwu metali. Na warstwach stopowych podczas wyjmowania elementów z kąpieli cynkowej odkłada się jeszcze tzw. warstwa czystego cynku, której skład odpowiada składowi kąpieli roztopionego cynku.
Komentarze (0)