Niedokładne odpylenie powierzchni
Obecność kurzu i pyłu na powierzchni przede wszystkim obniża przyczepność pokrycia. Większość powłok w sposób mechaniczny zakotwicza się na powierzchni i spójność z podłożem w tym przypadku zależy jedynie od oddziaływań molekularnych, nazywanych „oddziaływaniami van der Waalsa”. Siły międzycząsteczkowe działają na bardzo małej odległości (rzędu 0,5 nm), tak więc każdy najdrobniejszy pył zakłóca te działania.
Pozostawienie większych cząsteczek zanieczyszczeń na powierzchni powoduje wmalowanie ich w powłokę; mogą one przebijać pokrycie do podłoża, stanowiąc ścieżki przewodzące dla wilgoci, tlenu i stymulatorów korozji. Zanieczyszczenia mechaniczne wmalowane w powłokę obniżają również wygląd estetyczny pokrycia, co pokazano na rys. 4.
Pozostawienie na podłożu zanieczyszczeń hydrofobowych
Obecność zanieczyszczeń hydrofobowych na powierzchni w zasadniczy sposób wpływa na zmiany w rozlewności warstwy farby. Większość farb charakteryzuje się dość niskim napięciem powierzchniowym rzędu 0,03 do 0,04 N/m, stąd płynnie rozlewają się na metalowej powierzchni, której energia jest o rząd wyższa; przy czym czyszczenie strumieniowo-ścierne jeszcze dodatkowo tę wartość podwyższa. Zanieczyszczenia hydrofobowe, szczególnie o tłustym charakterze, redukują energię powierzchniową podłoża do wartości swojego napięcia powierzchniowego, które z zasady jest jeszcze mniejsze niż napięcie farb (rzędu 0,02 N/m). Nakładana farba napotyka na zatłuszczonej powierzchni fragmenty różniące się wielkością energii. W miejscach, gdzie energia powierzchni jest mniejsza od napięcia powierzchniowego farby, tworzą się rybie oczka lub kratery, gdyż warstwa farby w miejscach tych odstaje od podłoża. W krańcowym przypadku może nastąpić cofanie się całego wymalowania; występuje to wówczas, kiedy napięcie powierzchniowe farby jest zdecydowanie wyższe od energii malowanej powierzchni. Kratery od rybich oczek różnią się wyglądem tworzonej „czaszy” na granicy zanieczyszczenia hydrofobowego. Jeżeli zanieczyszczenie pod powłoką jest widoczne, wadę nazywa się rybim oczkiem, jeżeli zanieczyszczenie nie jest widoczne – kraterem, co pokazano na rys. 5.
Pozostawienie na podłożu zanieczyszczeń jonowych
Obecność zanieczyszczeń jonowych na powierzchni przed nałożeniem powłoki w zasadniczym stopniu obniża trwałość pokrycia, głównie ze względu na przyśpieszone procesy osmozy, ale nie tylko. Szczególnie niebezpieczne jest pozostawienie zanieczyszczeń jonowych w przypadku konstrukcji eksploatowanych w wodzie. Obserwuje się wówczas wystąpienie pęcherzy osmotycznych po bardzo krótkim okresie eksploatacji oraz szybki rozwój procesów korozji podpowłokowej [1].
Komentarze (0)